Rumuz: Herotamaydanoz

Soru: Dijlay Abla,

Bak şimdi sen böyle güzel iş yapıyorsun. Seni takdir ediyorum. Derde deva oluyorsun. Saygı duyarım. Ama benim derdim boş boş gezenler, bir derde deva olmayı bilmeyenler. Hem utanıp sıkılmadan yediklerini içtiklerini paylaşıp hem de gani gani takip edilenleri var ya! Bloklasam rahat edemiyorum. Bloklamasam rahat edemiyorum. Millet aç geziyor, evsizler, yaşlılar, fakirler. Memleket ne halde, o neyin derdinde? Söylendim mi de kötü ben oluyorum. Laftan anlamıyor bunlar! Köteklesek de mi eğitsek, köteklemesek de eğitsek? Abla! Sen söyle napsam da bu memleketin insanını aydınlatsam?

Cevap: Eyvallah, çok sağol ya hu, takdir etmişsin beni. Sana ne kızım, ne üstüne vazife bunlar. Yok mu işin senin, ona buna salmaktan başka. Şairin dediği gibi “Ne kendin ediyorsun rahat, ne etrafına veriyorsun huzur” aman kızım bi uz dur. En baştakileri bile eğitememiş bu memleket, sana mı kaldı ruhsuzları eğitmek. Bak şunu söyle kendi kendine, iyi gelir sana bir süre “gözlerimi kaparım, vazifemi yaparım”, haydi canım kal sağlıcakla.

Bu yazı Saturday, 30 January 2010, 00:09 tarihinde Digital Age Yazılarım kategorisi altında yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.